Niet iedereen zweeg stil. Jan uit Australië heeft me al eens geport en recent kreeg ik nog een mailtje van Frank. Mijn dank heren. Dus maar weer ‘In de pen geklommen’. Nou ja pen, ik typ op een glasplaat van een tablet. Wie had dat ooit kunnen bedenken.
La Gomera
Het leven kabelt hier rustig verder er gebeurt niet zo veel. Hoewel, we zijn twee weken geleden naar La Gomera geweest voor de verjaardag van Ruud op uitnodiging van Mauro. Toen gebeurde er wel behoorlijk wat. De planning was met Binter (een Canarische maatschappij) naar Tenerife Noord en een uur later door naar La Gomera. De eerste vlucht was oké maar de tweede bleek te zijn gecanceld
Ja, de vlucht ging niet door want het weer was te slecht. Dus met de bus naar Tenerife zuid en daar mochten we met de pont mee.
Maarrrrrr als het weer slecht is is het dat ook op zee… Gevolg 80% van de mensen zeeziek. Behalve ik, ik wordt namelijk niet zeeziek. Ik mocht de gevulde zakjes wegbrengen. Niet zeeziek worden is fijn maar je krijgt wel alle rot klusjes. Toen ik in dienst zat heb ik gevaren op de mijnenveger de Giethoorn. Als het dan slecht weer was was ik meestal de enigste die niet zeeziek was en was het mijn taak koffie te brengen naar de brug. Leuk, moet je maar eens proberen als iedereen door het slechte weer zeeziek is.
Bijkomend probleem was daarna dat onze huurauto op het vliegveld stond dat inmiddels was gesloten. Er komen maar vier vluchten per dag aan op Gomera. De volgende dag moesten we dus met een taxi onze huurauto gaan halen op het vliegveld. Ook best een belevenis. De taxichauffeur was een erg aardige dame die voor zichzelf wel een toekomst zag weggelegd als F1 coureur.
Gomera heeft ook geen recht stukje weg en de uitzichten zijn fantastisch. Aan Ank kan je wel zien dat het weer nog steeds erg winderig is en koud.
En ook daar gebeurde weer wat. Ik ben me te barste gevallen.
Wij kwamen gezellig kletsend de hoek om en daar had een of andere malloot verzonnen dat auto’s niet op de stoep mochten parkeren. En omdat ze kennelijk nog een aantal boldertjes over hadden in de haven hebben ze die daar langs de stoeprand gezet. Ca. 25 cm hoog zijn die dingen. En die zag ik dus niet en pats daar lag ik. Gevolg een ontzettende pijn in mijn hamstring die ik kennelijk had verrekt. Ik kon niet meer lopen. Dus op naar het centro de salud (gezondheidscentrum) waar ik van een erg vriendelijke dokter een spuitje een pijnstiller in mijn bil kreeg.
De winter is voorbij.
Tja de winter wel maar de stormen niet. Momenteel zijn we in verwachting van Thérèse. Hier de verwachte regen voor de komende vijf dagen
En dat terwijl we, in mijn tijd, nog nooit zo veel regen hebben gehad.
Zo dat was het weer even. Ik zal proberen niet zo lang meer te wachten.
Ha Hans, hier mochten jouw lezers dus een half jaar op wachten… ;-)! Tja, dan is het dus extra fijn weer wat te mogen lezen. Hoewel die pijn in je verrekte hamstring iets is wat je niemand gunt; sterkte met het herstel en hopelijk weer tot gauw “lezens”; groetjes van Jan uit Perth!
Leuk Hans en Ank weer wat van jullie te horen! Tja, ook wij hebben nog nooit zo’n natte en winderige winter meegemaakt, bah! Jullie vervelen je ook nog niet en dat is maar goed ook anders was het wel erg saai!🤭 wij kabbelen ook “gewoon” verder en hebben nog een paar leuke uitstapjes in het verschiet, na Pasen een citytrip met Leonie naar Valencia en begin mei weer een rondreis naar Noord Spanje, daarna de traditionele strandvakanties naar Vera dus….. blijven Genieten en dat advies geven wij jullie ook! Sterkte met je “hammetje” en lieve groet van ons! Cas en Ronald